Floating in Hong Kong - Day 3

posted on 10 Mar 2012 18:36 by vividbass in Journey
ไหนๆก็ไหนๆ เอาให้จบทริปเลยละกันเนาะ (ใครหวังจะอ่านท่องเที่ยวนี่ ไม่มีให้อ่านนะคะ ขอโทษด้วย เพราะเราล่องลอยกันไปวันๆ แหะๆๆ ^^")
 
20120304 (วันที่จะจดจำไปทั้งชีวิต)
 
ตื่นเช้ากว่าวันไปดูไลฟ์อีกแน่ะ ฮ่าๆๆๆ อาจจะเป็นเพราะว่าได้นอนเต็มอิ่ม (แน่นอนล่ะ เนทก็ไม่มี ทีวีก็ไม่มี ถึงบ้านคืออาบน้ำนอนตลอด)
 
ใช้เวลาเตรียมตัวก็น่าจะ ชม.นึงได้ จากนั้นก็ออกตัวไปสนามบินเลย เราด้นกันสดๆ เที่ยวอะไรนี่ช่างมัน ไม่ตายยังไงก็ได้เที่ยวอีก กร๊ากกกกกกกกกกกกก
 
เนื่องจากหมดตูดกันทั้งคู่ เลยต้องนั่งรถบัสกลับสนามบิน ตอนเดินหาป้ายรถเมล์นี่คืองงมาก ทำไมมันไกลจัง แถมตอนเดินมาถึง รถกำลังออกตัว...กระเหรี่ยงสองนางแทบจะวิ่งเข้าใส่รถ ดีนะที่ลุงคนขับใจดี แหะๆ ^^" เพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง รถเลยไม่ติด คนก็ไม่มี  เดินทางเร็วมาก (แต่เนทบนรถเน่าหนอน อดเล่นเลยอ่ะ)
 
มาถึงสนามบินตั้งแต่ 10 โมงได้มั้ง Terminal 2 ยังโล่ง ไม่มีคนอยู่เลย ไม่มีแฟนเกิร์ลโผล่มาสักคน (แหงเส่ะ เช้าเกิ๊นนนนน) ก็เลยเดินสำรวจโน่นนี่ไปเรื่อย มีช้อปปิ้งให้เพื่อนกันเล็กน้อย แล้วก็มานั่งเบื่อๆหน้า counter check-in นั่งว่างๆไม่มีไรทำ ก็เอาของกินเมื่อวานมากินเล่น
 
 
แล้วจู่ๆ ความเบื่อก็มาถึงขั้นสุด เลยเอาซีดีมาแกะดูเล่นๆ แล้วก็พูดออกมาว่า "ไปหาซื้อปากกาเมจิกกัน" เพื่อนโฉมทำหน้าช็อคพร้อมอุทานว่า "กล้าาาาาาพูดดดดดดด" 55555555555555555 เอาจริงๆนะ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย พูดขำๆ แต่สุดท้ายก็ไปเดินดูที่เซเว่น ได้ปากกาเมจิกดำกับน้ำเงินมาอย่างละแท่งในราคา 10 HKD (มันขายคู่อ่ะ เลยจำยอมซื้อมาสองแท่ง)
 
ขออนุญาตข้ามซีนต.ม. ซีนที่รอคอยนานแสนนาน ซีนที่เครียดกดดันกันไส้ทะลุ เพื่อความบันเทิงของผู้อ่านฮับ
 
...
....
.....
 
หลังจากยืนรอ (ในที่ๆคิดว่าใช่) ไปสักพักใหญ่ ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่เดินออกมาจาก shuttle มีช่างกล้องถือวีดีโอสองคน ถ่ายคนกลุ่มนึง
 
"นั่นมันเคนจัง!!!"
 
เพื่อนโฉมยังคงหาไม่เจอ "ไหนวะ ไหนๆ?!?" (สายตาสั้นก็ลำบากหน่อย พอดีกรูสายตายาวอ่ะ ^^")
 
"ใส่หมวกสูงๆยืนอยู่ตรงประตูลิฟท์อ่ะ"
 
เพื่อนโฉมตกใจมาก "ใช่จริงๆด้วย"
 
"แล้วอย่าบอกนะว่าเท็ตจังใส่เสื้อลายสก๊อตอ่ะ" "แล้วนั่นก็คือลุง!!!" (จริงๆเรียกได้หยาบกว่านี้มาก แต่ขอสงวนไว้ แหะๆๆ)
 
เพื่อนโฉมตกใจหนักกว่าเดิม "ไหนนนนนนนนนนนน"
 
"นั่นไง เสื้อเทา เตี้ยๆ"
 
เพื่อนโฉมเสียสติแล้ว "เหยดดดดดดดดด ตื่นเต้นนนนนนนน ใช่แล้วล่ะมิง แฟนคลับวิ่งขึ้นบันไดกันมาเลยเนี่ย ขึ้นลิฟท์มาโผล่ตรงนี้เนี่ยนะ"
 
"น่าจะแหละ แล้วก็จะเดินผ่านมาตรงนี้ ไป lounge" ไม่ทันขาดคำ เพื่อนโฉมวิ่งไปดักแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ส่วนเราขอสไนเปอร์อยู่ไกลๆ กลัวผช.ตกใจบ้อง+ไม่มีความสามารถในการเดินไปถ่ายไป
 
พอลิฟท์เปิด ก็มีทีมงาน เมเนเจอร์ เคนจัง ตามด้วยลุง เท็ตจัง แล้วก็ยุกกี้ (เสียใจไม่เจอพี่การ์ดยักษ์ ฮีล่วงหน้ามาไทยก่อนแล้ว TT) ตอนแรกคิดว่าจะเดินมาทางซ้าย (ทางที่เรายืน และเดินไป lounge กับเกทได้) ปรากฎหักมุม เลี้ยวขวา ป๊าดดดดดดดดดดด ก็ตรีนผีสิคร้าจุดนี้
 
รูปนี้น่าจะเห็นลุงชัดสุดแล้ว ฮ่าๆๆ ป.ล. ผู้หญิงที่เดินตามหลังคนนี้ ได้จับมือลุงด้วยแหละ โชคดีของนางที่ไม่มีใครบังทาง (ประมาณ 80% ของรูป ไม่ว่าจะพยายามถ่ายใคร เท็ตจังจะตามมาหลอกหลอนในเฟรมเสมอ แอร๊)
 
 
เดินกันเร็วมากๆ เกือบไล่ควายไม่ทัน ... พอเดินมาถึงระนาบเดียวกับเท็ตจังได้ ตอนนั้นสั่นมาก ระหว่างเท็ตจังกับเราคือไม่มีใครแล้วอ่ะ มีช่องว่าง (ระหว่างวัย?!?) อยู่แค่เล็กน้อย ... คือถ้าทำตัวกร้านขอจับมือ ก็คือถึงอ่ะ แต่กลัว ตอนนี้ฮีกำลังอารมณ์ดียิ้มแย้ม ไม่อยากก่อดราม่า เลยขอเดินขนาบก็พอ
 
ตอนนั้นพยายามจะเรียกโฉมให้หันมาถ่ายเรากับเท็ตจังให้อยู่ในเฟรมเดียวกัน (ใกล้ขนาดนั้นอ่ะคิดดู) แต่โฉม busy + ไม่ได้ยินเพราะตามถ่ายลุงอยู่ TT จากนั้น ก็ขึ้นบันไดเลื่อนไป lounge กัน ก็มีแฟนๆกลุ่มนั้นขึ้นตามไป แต่เค้าก็กั้นไว้ไม่ให้ไปถึงทางเข้า ส่วนเราก็ส่งถึงแค่ตอนขึ้น แล้วก็กลับไปรอตรงเกท
 
ระหว่างนั่งรอก็นั่งฟินกัน ดูรูปดูคลิปกันไป สิบกว่าปีที่รักลาร์คมา ใครจะไปคิดว่าจะมีวันนี้ ... เอาจริงๆนะ เค้าก็ผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องความเป็นส่วนตัว และเรื่อง fan service มันก็คงแล้วแต่อารมณ์เค้า เค้าไม่มีความจำเป็นต้องง้อแฟนขนาดนั้น ... แต่วันนี้อารมณ์ดีอ่ะ ยิ้มแย้มตลอดทั้งๆที่มีคนเดินตามติด (แต่แฟนๆน่ารักนะ ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดอะไรน่ารำคาญ ไม่มีการจะเข้าถึงตัว อารมณ์ขอเดินห่างๆก็พอใจ)
 
นั่งพักได้แป๊บเดียวเอง เหลือบไปเห็นตรงบันไดเลื่อน มีคนกำลังลงมาจาก lounge
 
OMG!!! เคนจังลงมากับเมเนเจอร์สองคน!!! ไม่มีแฟนๆตามประกบด้วย!!! เนื่องจากเราเซอร์เวย์มาแล้ว ยังไม่ถึงเวลาเข้าเกท และมี smoking lounge อยู่ระหว่างทาง (คือมันก็มีห้องละหมาดด้วยอ่ะนะ แต่คิดว่าไม่น่าใช่ กร๊ากกกกกกกกก) เลยมั่นใจว่าไปสูบบุหรี่ชัวร์ป๊าบ สองนางเลยเดินนำเคนจัง (ไม่เดินตาม เพราะเด๋วสไนเปอร์ไม่ทัน ฮ่าๆๆๆ) ตอนที่เดินนำ ไม่กล้าหันไปมอง แต่ก็กลัวจะหลุดก็เลยได้แต่แอบเหล่ๆเหลือบๆ เก็บมาได้แชะนึงก่อนฮีเดินเข้าห้องสูบบุหรี่ไป
 
ฟุ้งแบบไม่ได้ตั้งใจฮับ ทางซ้ายคือโฉมตัดหน้า ทางขวาคือเสา แต่อารมณ์รูปดันออกมางามซะงั้น ^^"
 
 
ตอนนั้น หันไปบอกโฉมว่า "เมิง เด๋วออกมา ไปขอลายเซ็นต์เลยนะ"
 
โฉมก็แลดูตกใจ "หง่า กรูไม่กล้าอ่ะ"
 
"เมิง ตอนนี้ไม่มีใครตาม มีเมิงอยู่คนเดียว เค้าให้อยู่แล้วอ่ะ คือเมเนเจอร์ไม่น่าให้หรอก แต่ถ้าเคนจังโอเคก็ผ่านแล้ว จุดนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เอาเลยๆ"
 
(คือจริงๆ เรากล้าขอเองนะ แต่เพื่อนชอบเคนจังมากกว่าเรา เพื่อนก็น่าจะดีใจกว่าถ้าได้คุยกับเคนจังใช่ไหมล่ะ...อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่คนเดียว มันอาจจะท่ายากกว่านี้เยอะ นั่นคือเหตุผลที่ยุเพื่อนให้ลุยเองคนเดียว)
 
มาถึงตรงนี้ เพื่อนตอบตกลง เลยบอกให้เพื่อนรออยู่คนเดียว ส่วนเราจะไปอีกฝั่งสไนเปอร์ให้...ตอนนั้นวิ่งไปแป๊บเดียว เคนจังออกมาเลย (สูบแล้วแน่หรอ เร็วไปป่ะ?!?) เพื่อนเราก็รีบเดินเข้าไป มองจากไกลๆ ก็เห็นแหละว่าเมเนเจอร์ไม่ให้ แต่เคนจังมองๆแล้วก็พยักหน้าโอเคๆ ตอนนั้นดีใจแทนเพื่อนมากๆ สำเร็จแล้วอ่ะ ^^
 
รูป "Pre-wedding" ในตำนาน
 
 
ระหว่างนั้นเค้าคุยไรกันไม่รู้ไม่ได้ยิน แต่ทุกคนไปอ่านได้จากบลอคของนาง ฮ่าๆๆ
 
 
พอเคนจังเซ็นต์เสร็จก็เดินไปทางเกทเลย (ไม่ย้อนไปที่ lounge) เพื่อนโฉมหน้าตาแฮปปี้มากมาย เพื่อนให้เซ็นต์มาในชื่อเรา ขอบคุณเพื่อนมาก (โฉม : ก็นี่มันซีดีเมิง ปากกาเมิง)
 
 
ดีใจได้แป๊บๆ สามคนที่เหลือก็โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ... ตกใจมาก เลยต้องรีบเดินควาย (วิ่งไม่ได้ เราต้องเรียบร้อย ไม่โชว์เรื้อนนะคะ) ไปดักสไนเปอร์จากไกลๆ เพราะเรามั่นใจในเลนส์ซูม (ที่ยืมเค้ามา) ส่วนโฉมก็ระยะใกล้ไป มีไรก็มาเล่านะโฉมนะ
 
เท็ตจังอารมณ์ดี งื้อออออออออ หนูจะเป็นลมมมมมมมมม >///<
 
 
ตามยิงยุกกี้แบบหน้าตรงได้แค่นี้ (จริงๆก็ตั้งใจจะถ่ายทุกคน แต่มันคือเลื่อนๆอ่ะ เ้ข้าใจใช่มะๆ ว่าเร็วกว่าเดินธรรมดามากมาย มือใหม่หัดสไนเปอร์ ถ่ายออกมาได้แค่นี้ก็บุญแล้วฮ่ะ TT) บวกกับเท็ตจังแต่งตัวเด่น หาได้ง่ายมาก แป๊บเดียวเจอๆตลอดๆ
 
 
ได้ลุงมาแค่นี้เลยอ่ะ (นี่ยังจะกล้าใส่เครดิตนะ กร๊ากกกกกกกกก) กว่าจะหาเจอคือเดินเลยไปแล้ว และไม่สามารถไล่ทัน คือพี่เสื้อกั๊กอ่ะ บังทางกล้องและบังลุงรัวๆ OTL 
 
 
เดินกันไปถึงเกท ยืนถ่ายจากข้างหลังอยู่ได้แป๊บนึง นึกได้ว่า "แฟนก็อยู่เยอะแยะ เดินไปชิดเลยก้อได้นี่หว่า" ก็เลยเดินควายอีกรอบไป ตอนนั้นคิดช้า คนอื่นเข้าเกทหมดแล้วเหลือแค่เท็ตจังคนเดียว เท็ตจังคุยกับแฟนเยอะมากกกกกกกกกกกกกก อารมณ์ดีรัวๆ ยิ้มแย้มเบาๆ มีจับมือแฟนด้วย (เสียดาย เข้าไม่ทัน โฮกกกกกกกก)
 
มีเขิลเล็กน้อยเพราะโดนแอร์ทวง boarding pass (ประมาณว่า ตอนแรกหยิบแต่พาสปอร์ตให้เค้า ฮ่าๆๆๆ) เลยแก้เขิลโดยหันมาคุยกับแฟนๆ พอเรียบร้อยพร้อมออกตัว แฟนๆพูดว่า またね (แล้วเจอกัน) เท็ตจังก็เดินหันหลังโบกมือหยอยๆ (ดังรูป) ตอนเดินเข้าเกท แล้วก็หันหน้ามาอีกทีพูดว่า またね (แล้วเจอกัน) แล้วก็เดินเข้าเกทไป
 
 
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตายรัวๆ ได้ยินเสียงเท็ตจังในระยะใกล้ แบบไม่มีไมค์ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แทบลงไปกองกับพื้นนนนนนนน
 
เข้าเกทไปหมดแล้ว แต่เครื่องไม่ออกสักที เรากับโฉมเลยสติแตกยืนโบกมือให้เครื่องบินหยอยๆเหมือนคนบร้า ฮ่าๆๆๆๆๆ
 
พอเครื่องบินออกตัว เราก็ไปหาข้าวกินจนถึงตอนนั้น ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะไปเกทไหนเลยต้องเร่ร่อนอยู่แถวๆนั้นไปพลางๆ พออิ่มตัว ก็ยังคงนั่งรอประกาศเกท
 
 
เป็นช่วงที่ได้รับข้อความจากคุณน้องที่ไทยว่า "ให้ของเท็ตจังไปแล้วนะ" อ๊ากกกกกกกกกกก ฟินหนักกว่าเดิม!!!!!!!!!!!!!!
 
ท้าวความคร่าวๆ เราได้ฝากตุ๊กตาช้างใส่ชุดไทยให้น้องคนนึงเอาให้เท็ตจังก่อนที่เราจะมาฮ่องกง น้องเค้าก็บอกว่าจะพยายามนะ ส่วนตัวเนี่ย คือคิดว่าเท็ตจังอ่ะเข้าถึงยาก เลยไม่คาดหวังเท่าไหร่ (แต่ก็ยังจะฝาก กร๊ากกกกกก) แล้วน้องเค้าก็หวั่นๆอยู่เหมือนกันว่าจะรับไหม แต่พอน้องแจ้งข่าวว่า เท็ตจังรับไปกับมือแล้วบอก Thank you ... อันนี้แหละ น้ำตาปริ่มเลย ฮืออออออออออ
 
ที่ผ่านมา ฝากของให้เท็ตจังหลายครั้ง ผ่านสตาฟมั่ง ผ่านกล่องมั่ง แต่ไม่รู้หรอกว่ามันถึงไหม...แต่อันนี้คือถึงมือจริงๆ (ดังรูป) ถึงแม้จะแค่ช่วงสั้นๆก่อนที่เมเนเจอร์จะเอาไปถือต่อ และถึงแม้จะไม่ได้ส่งให้ด้วยตัวเอง แต่ก็ดีใจจะแย่แล้วอ่ะ TT
 
 
สุดท้ายนี้ ขอใช้พื้นที่ตรงนี้ กล่าวอะไรหน่อยนะฮับ
 
ขอบคุณ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ทั้งที่ทำงาน ใน twitter, facebook, เพื่อนสมัยเรียน สำหรับความเข้าใจในตัวเราที่เป็นแฟนเกิร์ล รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่คนที่ไม่ได้เป็นแฟนเกิร์ลเหมือนเรา ให้การสนับสนุนและกำลังใจกับเรา พยายามเ้ข้าใจเราที่เป็นแบบนี้
 
ขอบคุณ เพื่อนๆ voice rangers ... ดีใจที่ได้รู้จักกับเพื่อนๆทุกคนนะคะ ถึงแม้ว่าเราจะเป็นแรร์ไอเทมที่ไม่ค่อยโผล่หน้าไปให้เพื่อนเห็น แต่เพื่อนก็ยังไม่ทิ้งกัน โดยเฉพาะเจ๊เรย์ที่เป็นคนพาหนูไปดูคอนลาร์คที่ญี่ปุ่นครั้งแรกในชีวิตในปี 2003 ทำให้หนูมีความกล้าที่จะออกเดินทางเพื่อไปดูคอนในครั้งต่อๆมา จำได้ว่าเจ๊เคยบอกว่า "อย่ามัวแต่รอให้มาเลย เราเก็บตังค์ไปดูเองเถอะ" 555555555+
 
ขอบคุณ คุณน้องฟ้า สำหรับข้อมูลและความช่วยเหลือต่างๆ รวมทั้งช่วยส่งของให้ถึงมือเท็ตจัง ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันได้แค่แป๊บเดียว แต่น้องก็ทำให้พี่ขนาดนี้ พี่ขอบคุณจริงๆค่ะ ^^
 
ขอบคุณ พี่กิตติสำหรับกล้องสไนเปอร์ฮับ ช่วงนี้น้องจน ขอยืมไปเรื่อยๆจนกว่าน้องจะถอยเองได้นะฮับ แหะๆ
 
ขอบคุณ อิฟฟี่สำหรับกระเป๋าเป้ที่ใช้เดินทางไปฮ่องกงนะจ๊ะ ^^
 
ขอบคุณ โฉม ที่อยู่ข้างๆกันมาตลอดสิบกว่าปี (ตั้งแต่ม.ปลาย) เรามันก็ไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ซึ้งใจที่เพื่อนทนกันมาได้จนถึงทุกวันนี้ วันนั้นถ้าไม่มีเพื่อนอยู่ข้างๆด้วย มันคงจะไม่ฟินขนาดนี้ ดีใจที่วันที่เราได้เห็นลาร์คในระยะประชิดครั้งแรกในชีวิตเป็นวันที่เพื่อนก็ได้มีประสบการณ์เดียวกันนี้ไปพร้อมๆกัน
 
ขอบคุณ เท็ตจังที่ทำให้วันนั้นเป็นวันแห่งความทรงจำ ตั้งแต่แรกเริ่มชอบจากเสียงเบส จนได้เห็นหน้าตามือเบส จนเห็นความเท่ห์เวลาเล่นเบส จนเห็นความโมเอ้ต่างๆนาๆ จนได้เดินข้างๆกัน...สัญญาว่าจะรักเท็ตจังไปชั่วชีวิตเลย!!!!
 
ขอบคุณ L'Arc~en~Ciel ที่สร้างสรรค์ดนตรีดีๆให้เราได้ฟังถึง 20 ปี เราอาจจะไม่ได้ชอบมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้งวง แต่ความรักที่มีให้ ยังไงก็ไม่แพ้ใคร...สัญญาว่าจะเดินไปด้วยกันตลอดไป!!!
 
สำหรับแฟนบอย/เกิร์ลทุกท่านที่ได้เข้ามาอ่าน "อดทนไว้ มันจะต้องมีสักวันที่เป็นของเรา" แต่ยอมรับว่าคราวนี้เป็นโชคซะส่วนใหญ่จริงๆอ่ะ หลายๆอย่างมันลงตัวไปหมดอย่างไม่น่าเชื่อ จากนี้ไป จะเลวร้ายยังไง ก็จะนึกถึงวันนี้ไว้เพื่อเป็นกำลังใจล่ะ ^^
 
จากนี้ไปกรุณาเรียกดิฉันว่า "นางสาวฟิน" 55555555555+ (ขำๆน้า ^^")
 
ป.ล. จริงๆรูปมีมากกว่านี้นะฮับ แต่มันจะเปลืองเนื้อที่บลอค เลยขอไปอัพที่อื่น (ซึ่งยังไม่รู้ว่าที่ไหน แหะๆ)
 
...
.....
......
 
 
เก็บตกเล็กๆน้อยๆฮับ
 
สองนางยืนรอลาร์คกันตรงกระจกนี้แหละ แล้วมองลงไปข้างล่างเอา (กลัวความสูงก็ต้องจำทน) ลิฟท์ทางซ้ายคือตัวที่เค้าขึ้นมาอ่ะฮับ
 
 
หน้าห้อง Smoking Lounge ที่เคนจังกับโฉมพบรักกัน(?!?) (แวะมาเพิ่มเติม โฉมถึงขนาดจะเลาะพรมตรงจุดที่เคนจังยืนหน้าห้องนี้กลับบ้าน กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก)
 
 
มีคนถามว่า แบกกระเป๋าวิ่งไล่ตามไม่เหนื่อยเหรอ?!? คำตอบคือ ไม่ได้แบกค่ะ...ทิ้งทุกอย่างไว้ในรถแบบนี้ (ยกเว้นของมีค่า) แล้วก็ปล่อยรถไว้ที่เกทที่ลาร์คจะเข้า (ทิ้งไว้สองชม. กลับมาสภาพเหมือนเดิมเด๊ะ ของคงเรื้อนไปไม่มีใครอยากได้ ฮ่าๆๆๆ)
 
 
ไม่รู้จะฟินอะไรนักหนา เกทที่ลาร์คเข้าคือ 46 ทางขวา ส่วนเรากลับบ้านเกท 47 ทางซ้าย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
 
 
ขากลับ นั่งแอร์เอเชีย เปิดหนังสืออ่านเล่น ยังคงตามมาหลอกหลอนรัวๆ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ยยยยยยยยยยยยยย มาอีกที รักมึงนะคะะะะะะะะะะะะะ
กิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดโดนประจานนนนนนนนนนน กรูรักเมิงนะคะเพื่อนขาาาาาาาา

Tags